Þegar ég byrjaði í 3.bekk í Verzlunarskóla Íslands, haustið 2003, var eitt sérstakt sem var gjörsamlega að gera allt vitlaust.

Robert Downey Jr. er kominn aftur.



ójá, hamingja.

Já, þið lásuð rétt. Ég er komin í prófgírinn, yet again.
Búin að koma mér vel fyrir í sófanum uppí stofu, í náttbuxum girtar ofan í ullarsokka og í Verzlópeysu með alveg magnaðaprófhárgreiðslu og heitan tebolla mér við hlið. Eða okei, hann er kannski ekkert voðalega heitur lengur, tekur mig alltof langan tíma að drekka svona þegar ég er að lesa.

Ég er semsagt að fara í mitt eina próf á þessari önn, próf í fjölmiðlafræði-fjarnámi í Verzló. Er reyndar bara nokkuð stolt af mér. Ég er með álíka mikinn sjálfsaga og ryk, þannig að ég er heavy sátt með það að ég er búin að lesa og glósa allt námsefnið, taka öll kaflaprófin og búin að skella frá mér einni ritgerð um Netið sem fjölmiðil (gerði hana í gær, ekkert meistaraverk en good enough vona ég).

Kannski er það af því að ég hef ekkert verið á skólabekk þessa önn eða þá af því að ég er bara að fara í eitt próf, en mér leiðist bara ekkert við að vera að læra. Gæti verið af því að ég er að fíla þetta námsefni í botn. Það er samt skylda að blogga a.m.k. einu sinni þegar maður er í prófum og líka að kíkja á myspace og facebook nokkrum sinnum á dag, en hey, ég á það reyndar til að gera það hvort sem er.

Annars fékk ég heavy góðan launatékka síðustu mánaðarmót og verðlaunaði sjálfa mig með því að kaupa mér 500 gb harðan disk (þessi 30gb í fartölvunni minni sprungu fyrir svona...tveimur árum..spurjiði bara Heiði), líkamsræktarkort, borgaði helming af skuld og keypti mér svolítið sem ég hef þráð í nokkur ár - almennilega myndavél.
Keypti reyndar ekki draumavélina (canon eos 40d) heldur Olympus e-410 sem er fínasta vél með tveimur linsum og tösku. Ég er sátt.

Ætla að enda þessa færslu á mynd af fallegu myndavélinni minni. Hlakka ekkert smá til að byrja að nota hana og læra almennilega á hana.

Ég tel sjálfa mig vera löghlýðna manneskju. Ég brýt ekki af mér og ég kem sjálfri mér ekki í vandræði. Aftur á móti hef ég þessa "fuck the system" hugsun innbyggða í mig og finnst mótmæli oft skemmtileg leið til þess að sýna vald fólksins og rödd þess.
Ég verð þó að taka það fram að mér finnst það ekki um mótmæli á Íslandi, sem mér finnst almennt frekar lummó land og spara vanalega ekki þá skoðun þegar ég ræði við útlendinga.

Ég hef sjaldan orðið eins pirruð yfir fréttum og þegar ég sat um daginn fyrir framan sjónvarpið og horfði á mótmæli vörubílstjóra á Suðurlandsveginum. Ólíkt restinni af þjóðinni tók ég afstöðu með lögreglunni. Það þarf ekki annað en að horfa á myndskeiðin sem sýnd voru á bæði stöð 2 og rúv til þess að sjá það að lögreglan gerir ekkert að fyrra bragði. Þeir báðu vörubílstjórana um að færa bílana og þeir neituðu. Þeir hótuðu að handtaka þá og þeir neituðu. Á svipuðum tíma bætist í hópinn fullt af lummó Íslendingum (þ.e. unglingar og krakkabjálfar og fólk sem er þarna "uppá stemmninguna, skilurru?") sem finnst það draga strik undir mál sitt (eða réttara sagt vörubílstjóranna) með því að kasta eggjum og grjóti í lögreglunni.
Ef ég vitna í þennan gífurlega spennta vörubílstjóra sem sýndur var endurtekið í fréttunum: "Hvað er að ykkur?!"

Lögreglan á Íslandi hefur sama vald og lögreglan á hinum Norðurlöndunum. Aftur á móti er íslenska lögreglan almennt of miklar gungur til þess að gera eitthvað, ef til vill vegna þess að ef að þeir nota svo þetta vald sitt (sem er löglegt, nota bene) þá fá þeir alla þjóðina yfir sig með kvarti og kveini og vangaveltum um síðan hvenær Ísland varð "lögregluveldi?"
Í Noregi máttu ekki vera æðri en lögreglan. Þú mátt segja "Ég held að þú ættir kannski að gera þetta..." en ef þú vogar þér að segja "Þú ættir að gera þetta" þá geturðu átt von á handtöku.
Í Danmörku er lögreglan gífurlega sýnileg. Þú getur verið handtekinn fyrir það eitt að ganga yfir gangbraut á rauðu ljósi. Ef tilkynnt er um að, oh ég veit það ekki t.d. átta menn standa úti á götuhorni um miðja nótt og hnakkrífast (öskra), þá mætir lögreglan á staðinn. Ekki í einum lögreglubíl, heldur tveimur riot squad bílum og mönnunum gert að steinhalda fokking kjafti eða hundskast uppí bílinn þeirra. (já, ég tala af reynslu).
Í Svíþjóð getur lögreglan gefið þér eina viðvörun og ef þú hlýðir ekki, geturðu fengið eitt gott högg frá kylfunni þeirra og fengið svo að sjá til hvort þú viljir hlýða þá.

Það gleður mig þó að fréttastofur landsins hafa komist upp úr þessari blessuðu gúrkutíð og geta fjallað um eitthvað annað en hversu "fokked" íslenska krónan og íslenski efnahagurinn er.

Annars var bara mjög gaman í Danmörku síðustu tvær vikur og Kaizers Orchestra er officially besta hljómsveit sem ég hef nokkurn tímann séð live.
Nokkrar af bestu myndunum mínum má sjá á:
http://www.flickr.com/photos/twelvememories
Ég var fremst, þannig að ég náði nokkrum mjög góðum skotum.

Kv,
Helga "lögregluveldissinni"

102 dagar í Roskilde festival!

Mér er að takast að snúa sólarhringnum algjörlega við í kjölfar kvöld-og næturvakta. Ég fer að sofa í kringum fjögurleytið á næturnar og vakna klukkan 1-2 á daginn, nema að ég sé vakin fyrr af nágrönnum sem bora í aðliggjandi veggjum eða þá símanum mínum.

Það virðist vera mjög vinsælt að hringja í mig þegar ég er sofandi. Það hringir aldrei neinn í mig eða sendir mér sms... nema að ég sé sofandi. Eins og í morgunn, þegar ég var vakin af móður ákveðinnar vinkonu minnar (*hóst*hildur*hóst*) sem þurfti að fá símanúmerið hjá annarri vinkonu minni (*hóst*guðrúninga*hóst*). Ég hef ekki hugmynd hvað ég sagði í símann en ég man þó eftir því að hafa sagt "bíddu augnablik" með vinnusímaröddinni minni, sett hana á hold, fundið símanúmerið, skrifað það niður á blað sem ég átti virkilega EKKI að vera að skrifa símanúmerið hjá Guðrúnu Ingu á, tekið af hold og sagt henni símanúmerið með vinnusímaröddinni minni.

Ég tók þá ákvörðun í lok síðasta árs/byrjun þessa árs að árið 2008 yrði ár breytinga. Og í samræmi við þá ákvörðun tók ég aðra ákvörðun varðandi sumarið mitt. Þessar breytingar krefjast vissulega einhverra fórna og í þetta skiptið varð það sumarvinnan mín í Kirkjugörðunum. Í sumar ætla ég að halda áfram að vinna á bráðamóttökunni í stað þess að vera fimmta árið mitt í röð í hinu óútreiknanlega íslenska veðri. Eina sem ég sé eftir er félagsskapurinn, ekkert nema frábærir vinir sem ég hef kynnst í görðunum og ég á eftir að sakna þeirra allra.

Svo er það bara Skeldan í sumar og síðan byrjunin á framtíðinni.

Komin með myndasíðu, þar sem ég ætla að reyna að troða einhverju af þessum myndum mínum inná. Endilega tékkið á henni ef þið hafið áhuga eða nennið.

http://www.flickr.com/photos/twelvememories



Btw, í kjölfar allrar þessarar umræðu um rússnesk nöfn og rússneskt fólk, þá hef ég komist að þeirri niðurstöðu að ég verð ekki róleg fyrr en ég fæ að fara til Rússlands. St.Pétursborgar eða Moskvu eða bara eitthvað.

Þannig að.. annað hvort eruð þið stelpur (Eydís og Guðrún Þóra) að fara með mér þangað í interrailinu okkar eða þá að einhver verður bara að fara með mér í frítíma sínum.

Ójá. Ég og Eva Jóa ákváðum í dag að fara í smá keppni, svona smá veðmál þar sem að lífið er einfaldlega ekki nógu gróft og nógu spennandi fyrir okkur.

Áskorunin sem við völdum var skeggvöxtur. Keppninni lýkur 1.mars og sú sem er með meira skegg það kvöld, verður sigurvegarinn.

Ég held að ég eigi bara helvíti góða möguleika... í alvöru talað, Eva er með skeggvöxt á við 6 ára stúlkubarn. Ekki séns í helvíti á að hún vinni mig.

Ég og Nana á Fuerte, þarna hafði ég einmitt gleymt að raka mig í tvo daga.
Nönu fannst það bara sjúklega heitt víst....

..og hérna er Eva Jóa. Tók hana víst þrjá mánuði að safna þessu, enda fær hún bara skeggbrodda og ekki neitt.

Iss, mér sýnist ég vera að fara að taka þetta!

 

 

Bara svona af því að það var hætt útgáfu fréttabréfsins um nýjungar í lífi mínu núna á nýárinu og af því að ég er of löt til þess að taka upp símann og segja fólki frá því sem er að gerast, þá er kannski bara best að setja þetta hingað inn.

Ég er semsagt hætt í stjórnmálafræðinni í háskólanum og er bara mjög sátt með þá ákvörðun mína (þó svo að aðrir séu kannski ennþá að venja sig við hana). Ég er með ágætis framtíðarplan í hausnum á mér sem ég ætla ekkert að fara nánar út í nema við þá sem að fá alltaf að heyra öll þessi framtíðarplön mín sem ég hætti svo við.

Ég sé bara fram á bjartari tíma og hlakka til að sjá ykkur öll á komandi vori.

kv,

Helga.

 

Hausinn á mér er svo fullur af Hamlet-líkum spurningum að ég er að farast.

nema að spurningarnar og efasemdirnar eru meira svona Helgulegar heldur en Hamlet-líkar.

what to do, what to do, what to do.....