“I will follow you into the dark” með Death Cab for Cutie
er eitt fallegasta lag sem ég hef heyrt í langan tíma. Vekur upp
svona svipaða tilfinningu og “Love will come through” með Travis
og “The first day of my life” með Bright Eyes vekja hjá
mér.
Love of mine some day you will die
But I'll be close behind
I'll follow you into the dark
No blinding light or tunnels to gates of white
Just our hands clasped so tight
Waiting for the hint of a spark
If heaven and hell decide
That they both are satisfied
Illuminate the NOs on their vacancy signs
If there's no one beside you
When your soul embarks
Then I'll follow you into the dark
Fyndið. Death Cab for Cutie var hljómsveit sem að ég lét mig
litlu varða svo lengi í eintómu mótþróakasti. Fyrir þá sem vita það
ekki þá er D.C.C. hljómsveit sem að Seth Cohen í The O.C. minnist á
í svona ca. öðrum hverjum þætti. Út af því vildi ég ekki stökkva
strax á þessa hljómsveit heldur kannski bíða þar til ég færi að
heyra nokkur lög með þeim af handahófi. Það var svo ekki þar til
hún Guðrún Inga mín eignaðist diska með þeim og prangaði þeim uppá
mig að ég fór að hlusta almennilega á þessa hljómsveit og átta mig
á snilld hennar.
Að
skoða lögin sem spiluð eru í O.C. er mjög góð til að kynnast nýjum
hljómsveitum en aftur á móti er ég líka á þeirri skoðun að ef að
lög eru spiluð í þáttunum þá koma allar þessar leiðindarmanneskjur
sem “dýrka(!!)” hljómsveitina og sérstaklega þetta lag sem spilað
var í O.C., sem vill einmitt svo til að er það eina sem þau þekkja
með þessari hljómsveit. Þess vegna verð ég stundum voða leið þegar
hljómsveitir sem að ég fíla og eru ekkert brjálæðislega þekktar
fara í spilun hjá þessum vinsælu sjónvarpsþáttum, þó að þetta sé
einmitt þetta promotion sem böndin þurfa til að ná einhverjum
vinsældum í erfiðu landi tónlistarlega séð eins og Bandaríkin.
Kannski er þetta bara smá eigingirni í mér.
Ég var nú ekkert
svona þegar Travis voru spilaðir í One Tree Hill á sínum tíma.
Kannski af því að uppáhalds hljómsveitin mín má alveg verða
þekktari... Bara látið litlu indie böndin mín í friði.


Hversu skemmtilegt er það að The White Stripes ætla að vera í
einum þætti af The Simpsons? J
Djöfull hlakka ég til að sjá það, ég dýrka röddina
hans Jack White. Ótrúlegt samt hvað fólk getur tekið þetta nærri
sér. Einhverjir “hard-core” aðdáendur (þeir sem hafa verið
aðdáendur frá upphafi) finnst þeir hafa “selt sjálfa sig” (sbr.
Sold out) með því að taka þátt í þessu. Ekki var það betra þegar
það var tilkynnt að Jack White ætlaði að semja lag fyrir nýja
auglýsingu fyrir Coca Cola, rauða og hvíta
gosfyrirtækið.
Newsflash: Hljómsveitir þróast og breytast, alveg eins
og venjulegt fólk gerir dagsdaglega. Það að hlusta á fyrsta diskinn
með White Stripes og svo þennan fimmta nýjasta sýnir hversu mikið
þau hafa breyst og þróast. Hrái gítarhljómurinn hefur breyst út í
píanóundirspil, þó svo að hráleikann má alveg greina (ef við förum
ekki að tala um trommurnar). Ekki voru Bítlarnir alltaf við sama
heygarðshornið?
Úh, svo var Josh Homme, söngvari og gítarleikari Queens of
the Stone Age, þriðji til að bætast í hóp
uppáhalds tónlistarmannanna minna sem verða pabbar á þessu ári.
Hann og litla dóttir hans Camille eru nú saman í flokk með Andy
gítarleikara í Travis og syni hans, Dylan Green Dunlop, og Sigfúsi
mínum og litla snúllanum hans, sem á ennþá eftir að
skíra.
Eh... já...ég ætlaði semsagt að blogga um eitthvað annað en
tónlist en ég var bara búin að skrifa þetta áður en ég vissi af...

No
worries, samt. Kannski blogga ég aftur á morgunn... og þá um
hjónabönd samkynhneigðra.
Kv,
Helga